Camille Paglia resposta:
Consellos para o mal de amores, entre outras cousas.

(Spy, 1993. Aínda que as localizacións son reais, Paglia foi quen puxo todos agás tres dos adxectivos de despedida.)

Cando Spy me pediu que escribira unha columna de consellos, sentín unha grande alegría. Encántame este conciso xénero norteamericano desque era pequena e lía á ácida Ann Landers nos cincuenta. Incluso inventaba tanto as preguntas como as respostas para columnas de consellos satírcas no meu periódico do instituto. As cartas que seguen son auténticas, aínda que ás veces están resumidas.

FEBREIRO.
Querida Camille:
Levo dez anos cunha muller. Debería pedila en matrimonio? Os meus temores son (1) as súas aborrecibles e autocompasivas queixas e (2) a miña sospeita de que non lle podería ser fiel.
Abatido en Oregon

Querido Abatido:
A bola de cristal mostra a vulgar imaxe dunha chorona e un casanova guindándose vaixela na cociña. A miseria xa ten bastante compañía. De feito está aparcada no meu xardín.
-----------------------------------
Querida Camille:
Qué podo facer coa miña relación? O meu mozo é cómico de escena e viaxa de contínuo por todo o país. E hei pasar os próximos catro anos facendo os cursos de doutoramento. Poden funcionar as relacións a longa distancia?
Decaído Dan no norte de California.

Querido Dan:
Vexo moitas lúas de sexo telefónico e urxente e moitos risos. Todas as relacións son un trunfo da imaxinación. A túa vai ser posta a proba ata o límite.
-------------------------------------------------
Querida Camille:
Son unha muller con exceso de educación e déficit de emprego, aborrecida e bisexual, da xeración dos vinte e tantos. Namórome dos tíos buenorros "ben educados" polas súas nais. Eles síntense primeiro intrigados, e logo intimidados, pola miña ferocidade na cama. Estou namorada dun rapaz afectuoso e sensible ao que teño aterrorizado. Debería esquecer o meu gusto polos homes e buscar unha femia con ganas de guerra?
Too Sexy for the Boy desde Baton Rouge

Querida Too Sexy:
Este é un caso clásico do mito de Diana e Endimión: unha deusa maternal cual amazona pegando os seus beizos aos dun mozo andróxino. Diríache que o manteñas como prato complementario e que completes o menú con alimentos máis robustos. En canto ás femias con ganas de guerra, espero que teñas máis sorte ca min!
--------------------------------------------
Querida Camille:
Estou moi decepcionado coas miñas amigas, que semellan mulleres intelixentes con sentido común pero acaban facendo malas escollas no que se refire aos homes.
Baqueteado Joe desde Brooklyn

Querido Joe:
Desconcértate a perversidade irracional da atracción sexual. Dionisio é un bule-bule. O amor nunca será limpo nen seguro. Salta ao bote e voga para salvar a vida.
--------------------------
Querida Camille:
A miña prometida e máis eu reverenciámoste como a unha deusa. Nunha ocasión mantiven unha relación insana, mutuamente manipulativa. Dúas semanas despois de que deixaramos de tratarnos, viu ata o meu cuarto a falar. Comezamos a facer o tonto. Ela semellaba estar a disfrutar, aínda que cando lle preguntei se quería que nos deitáramos, dixo "Non me importa". Seguín adiante e fixemos o amor. Despois denuncioume publicamente coma violador. Pero nunca se me resistiu ou nin sequera me dixo que parase. Foi unha violación?
Confuso en Kansas City

Querido Confuso:
Non, non é unha violación. É unha escea dun filme de Antonioni, todo Weltschmerz e tedio. O dogma feminista impide que a xente recoñeza a decadencia ao vello estilo. Aprovéitate!
--------------------------
MARZO
Querida Camille:
Son un home de sesenta anos que casou cinco veces. Na actualidade estoulle a facer as beiras a unha monxa misioneria católica de 53 anos. Cómo lle pido que abandoe os seus votos e case comigo?
Amoroso en Sarasota

Querido Amoroso:
Maldita sexa! Viola os teus tabús, rapaz! Es Perseo rescatando a Andrómeda dos lazos do vello demo que é a Igrexa. Pode que precises un abrelatas, mais pagará a pena.
----------------------------------
Querida Camille:
Son unha bioquímica que se debe manter ao día asisitindo a conferencias para se enterar dos últimos avances. O líder no noso campo amosa diapositivos das súas mozas espidas durante as súas conferencias e proporciona copias aos homes que llos solicitan. As mulleres teñen saído das súas conferencias, protestaron aos organizadores, guindaron cousas contra a pantalla, pero non conseguiron nada. Qué gaña ese home coa nosa incomodidade? Qué deberíamos facer?
Perplexa en Toledo

Querida Perplexa:
Desgraciadamente, encántanme as fotos de espidos en calquera contexto. Un espectáculo porno bioquímico ten posibilidades propias de Broadway. Pero ese tipo semella un parvo pouco profesional cun microchip na pichola. Tentade a burla e a sátira. A min funciónanme.
------------------------
Querida Camille:
Se de verdade naciches no 1947, cómo é que semella que naceras no 1937 ou incluso no 1927? Quero evitar o que queira que fixeras para conseguir unhas enrugas tan fondas!
Bileosa en Maryland

Querida Bileosa:
Escoita, panoca, son unha comedianta pequena e lercha que ten fochas coma o Keith Richards para non se asemellar a Sally Field. Arrea! O look olleiroso está na moda.
------------------------
Querida Camille:
Mulleres que apenas coñezo achéganseme constantemente con ese aire de profunda e experta feminidade. Teño a sensación de que estas mulleres teñen un poder terrible sobre min. Debería fodelas sen máis? Importa que sexan as miñas alumnas?
Desconcertado en Long Island

Querido Desconcertado:
As raparigas (brancas e de clase media, verdade?) están a facerlle olliños a papito. Descubriron a verdade: o acoso sexual é unha rúa de dobre sentido co pichi quente. Agarda a que se diplomen e logo guíndate de cabeza.
-------------------------
Querida Camille:
Acostumaba pensar que Rousseau era o ser máis ghilipollas da historia da filosofía. Agora que teño máis anos, pregúntome se me tería topado con outros ghilipollas de magnitude aínda maior de seguir interesandome por ese tema. Quén é o sphinctero grande de todos os tempos?
Curioso en San Francisco.

Querido Curioso:
Michel Foucault, naturellement!
--------------------------
Querida Camille:
Sei que o consumismo é a relixión pagán moderna e que os medios son o altar sobre o que ofertamos os sacrificios vivos. Eu disfruto vendo a sucesión de herois e heroínas devorados pola televisión. Pero teño certos remorsos, como se andivese adorando a Satanás. Si, ás veces acordo no medio da noite berrando: "O consumismo é a Bestia". Cómo podo relaxarme, ser máis moderno e disfrutar da vida?
Angustiado en Oregon

Querido Angustiado:
Prescribo unha dose diária da miña serie favorita, The Young and the Restless. Qué ansiedade metafísica podería sobrevivir á tranquilizadora presenza da resolta Nicky, a golfanta Jill e a raiña adolescente Christine? A televisión é a nosa Circe, gústalle violar nas citas. Así que déixate facer, reláxate e abre os teus órganso sensoriais.
---------------
Querida Camille:
A primeira vez que nos vimos a electricidade foi incrible. Estou casada e son branca; el é negro e dez anos máis novo. Tamén é o meu xefe. Despois de dous anos de coqueteos, convertímonos en amantes. Non temos nada en común, agás o traballo e o sexo. A nosa empresa baptista e conservadora non autoriza as relacións dentro da oficina nen tampouco as interraciais. Non podo deixar de pensar nel. Son unha muller decidida, independente, con recursos. Por qué non podo controlar esta relación? Por qué son tan irracional?
Cambaleante en Fort Lauderdale

Querida Cambaleante:
O sexo é a maior compañía eléctrica que existe. Descarga, curtociruita, sobrecarga e normalmente frite o cerebro. Cando os cabos entran baixo terra, levan a súa propia voltaxe. É como manexar unha serpe: segue a intentalo ata que os calofríos superen ás emocións.

ABRIL
Aos moitos lectores que me pediron unha cita:
Estou revisando solicitudes de todos os xéneros. Pero, por qué aínda non me escribiu Drew Barrymore?
------------------
Querida Camille:
Teño vinte e moitos e ando a asexar os cafés de L.A. na procura dunha compañeira intelectualmente estimulante entre as clientas. Pero cada vez noto que me atraen máis as camareiras. Nestes anos noventa de confusión masculina, temo que entrarlle a estas mulleres traballadoras sexa acoso sexal. Está mal coquetear con elas?
Ansioso Alex

Querido Ansioso:
A mín tamén me volven tola as camareiras. Sospeito que hai un arquetipo Mamario Cósmico detrás de todo isto. As camareiras teñen máis na cachola, de todos xeitos, cas literatas de tres estralos que andas procurando. Procede con cautela, mais tentao.
------------------
Querida Camille:
Son un atractivo varón gai de vintetrés anos. Nos bares, observo que os homes atractivos habitualmente teñen mozos feos. A qué é debido? Cómo vou conseguir mozo cando todos os guapos están a sair con imitadores de Ernest Borgnine?
Cando coñezo a alguen que non precisa que lle tapen a cabeza cun saco, resulta que é parviño de todo.
Solteiro en Seattle.

Querido Solteiro:
Unha lección do eros: só unha megaestrela por casa, por favor. Todo deus precisa un sacerdote vestido de poliéster.
-------------------
Querida Camille:
Dous colegas meus que viven a varios miles de millas un do outro foron despachados sen contemplacións polas súas mozas hai un par de anos. Xusto despois de se ceibar do exceso de equipaxe, ámbalas dúas mozas adoptaron os rasgos característicos dos seus antigos mozos. Unha pasou de ser unha nena mimada que lía a Woolf e se apuntaba a causas políticas de moda a ser unha ardente mochileira namorada de Conrad. A outra cambiou a súa especialidade de ciencias ecolóxicas a atropoloxía clásica e filosofía e a súa música de Depeche Mode a Lime Spiders. Faste unha idea? Por qué quererían esas mulleres converterse nos homes que xa non amaban?
Meditabundo en Kankakee

Querido Meditabundo:
Asómbrame esta colorida proba do antigo principio do vampirismo feminino, recollido abondosamente na mitoloxía mundial. Trás deixar secos aos homes coma quen chucha o miolo dun óso, a muller parte tranquilamente cara á súa nova aventura. Sublime!
-----------------------
Querida Camille:
Complemento os meus cheques do paro vendendo guións para teléfonos do sexo. Preferiría vender historias curtas, pero ninguén as compra. Semella que teño un don para producir esa clase de material. Pero non sei se me considerar unha puta barata dos medios ou un valioso funcionario público. Nada estimula máis o fluxo creativo que a imaxe dun gordo e solitario vendedor de seguros de idade madura deitado na cama e tocando a picha mentras escoita as miñas palabras saindo do auricular. El e outros millóns de pobres diablos poderían precisar a axuda dunha imaxinación postiza. Tal vez estea axudando a liberar enerxía sexual potencialmente perigosa nun chorro limpo e rápido ao rematar o día.
Intrigado en Portland.

Querido Intrigado:
Aínda que pareza un sumidoiro, ti tamén traballas nas viñas da arte. Apolo e Afrodita bendicen a todos os creadores de imáxes eróticas.
-----------------------
Querida Camille:
A miña amiga lesbiana e máis eu temos unha discusión aberta sobre a última escea do 'Bosque da Noite' de Djuna Barnes. Supoño que son moi WASP e prosaico, pero creo que vai de facer o amor cun can. Nembargantes, a miña parella é francesa e afirma que non pode entendelo así, despois de ter lido a Lacan e a Derrida.
A discusión acalórase moito e pregúntome se podo vivir cunha postestructuralista. Qué podo facer?
Bloqueado en Carolina do Norte.

Querido Bloqueado:
Como conseguiu escapar á deportación a túa postestructuralista? Tiña entendido que os estaban reclasificando como inmigrantes ilegais. Levaa a un McDonald's e desprogramaa. Se iso non funciona, métea nunha caixa e devolvea ao remitente.

....

(De 'Vamps & Tramps', Camille Paglia 1994.)